- Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή .. δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ..
Ψίθυροι .. σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη .. σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια .. σαν την ανάμνηση της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία»...
Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών ..
κάτω απ τον πάγο .. το χαμογέλιο της θάλασσας .. τα κλειστά πηγάδια, ψηλαφώντας .. με τις δικές μου φλέβες ..
Τις φλέβες εκείνες πού μου ξεφεύγουν .. εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα .. κι αυτός ο άνθρωπος πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής ..
Κράτησα τη ζωή μου.. μαζί του, γυρεύοντας το νερό που σ' αγγίζει .. στάλες βαριές πάνω στα πράσινα φύλλα .. στο πρόσωπό σου..
Μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή .. βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του..
- Γιώργος Σεφέρης Επιφάνια 1937 ( Απόσπασμα) -
Αντιστάθηκα με όλη τη δύναμή και την αντοχή μου .. σε όλες τις αντιξοότητες που βρέθηκαν στη ζωή μου .. δεν ξεστράτισα από τον δρόμο μου.. παρέμεινα άνθρωπος ..
