- Μια φορά, έξι χρόνια πριν, αναγκάστηκα να σταματήσω στην έρημο της Σαχάρας.
Κάτι είχε σπάσει στον κινητήρα μου. Καθώς δεν είχα μαζί μου ούτε μηχανικό ούτε επιβάτες, ετοιμαζόμουν να δοκιμάσω μόνος μου μια δύσκολη επισκευή...
Ήταν ένα ζήτημα ζωής και θανάτου για μένα. Το νερό που είχα μαζί μου έφτανε μόνο για οκτώ ημέρες.
Το πρώτο βράδυ λοιπόν κοιμήθηκα πάνω στην άμμο, χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή. Ήμουν πιο απομονωμένος κι από έναν ναυαγό πάνω σε μια σχεδία στη μέση του ωκεανού.
Φαντάζεστε επομένως την έκπληξή μου όταν τα ξημερώματα με ξύπνησε μια περίεργη σιγανή φωνούλα, λέγοντας:
«Σε παρακαλώ… Ζωγράφισέ μου ένα αρνάκι!»
«Ορίστε;»
«Ζωγράφισέ μου ένα αρνάκι…»
Πετάχτηκα πάνω σαν να με είχε κτυπήσει κεραυνός. Έτριψα καλά τα μάτια μου. Κοίταξα προσεκτικά. Και είδα ένα μικρό, περίεργο ανθρωπάκι που με παρατηρούσε σοβαρά...
Ωστόσο το περίεργο ανθρωπάκι μου δεν φαινόταν να έχει χαθεί ή να έχει εξαντληθεί από την κούραση, την πείνα, τη δίψα ή τον φόβο.
Καθόλου δεν έδινε την εντύπωση ενός παιδιού χαμένου στη μέση της ερήμου, χίλια μίλια μακριά από κάθε κατοικημένη περιοχή. Όταν κατάφερα να του μιλήσω επιτέλους, του είπα:
«Μα, τι κάνεις εδώ πέρα;»
Και μου ξαναείπε, ψιθυριστά, σαν να ήταν κάτι πολύ
σοβαρό:
«Σε παρακαλώ… Ζωγράφισέ μου ένα αρνάκι…»
Όταν το μυστήριο είναι τόσο εντυπωσιακό, δεν τολμάς να παρακούσεις..
Έχω ανάγκη από ένα αρνάκι. Ζωγράφισέ μου ένα αρνάκι».
Τότε το ζωγράφισα.
Αφού το κοίταξε προσεκτικά, είπε:
«Όχι! Αυτό εδώ είναι ήδη πολύ άρρωστο. Φτιάξε ένα άλλο».
Εγώ ζωγράφισα:
Ο φίλος μου χαμογέλασε ευγενικά, δίχως διάθεση κριτικής.
«Το βλέπεις καλά… Δεν είναι ένα αρνάκι, είναι ένα
κριάρι. Έχει κέρατα…»
Σχεδίασα πάλι το σκίτσο μου. Όμως κι αυτό, όπως τα προηγούμενα, απορρίφθηκε.
«Αυτό εδώ είναι πολύ γέρικο. Θέλω ένα αρνάκι που μπορεί να ζήσει για πολύ καιρό».
Χάνοντας τότε την υπομονή μου, και καθώς βιαζόμουν να ξεμοντάρω τον κινητήρα μου, σχεδίασα αυτό το σκίτσο. Και του το πετάω:
«Αυτό είναι το κουτί. Το αρνάκι που θέλεις βρίσκεται μέσα σ’ αυτό».
Όμως, με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα πως φωτίστηκε το πρόσωπο του μικρού κριτή μου:
«Είναι όπως ακριβώς το ήθελα! Πιστεύεις πως θα θέλει πολύ χορτάρι το αρνάκι αυτό;»
«Γιατί;»
«Γιατί στο σπίτι μου είναι όλα μικρά…»
«Ασφαλώς και θα το χωράει. Σου έδωσα ένα πολύ μικρό αρνάκι».
Έσκυψε το κεφάλι του πάνω από το σκίτσο:
«Όχι και τόσο μικρό… Κοίτα! Κοιμήθηκε…»
Και με τον τρόπο αυτό γνώρισα τον μικρό πρίγκιπα...
- Antoine de Saint-Exupéry Ο Μικρός Πρίγκιπας ( Απόσπασμα) -
