Ξερό ήταν πάντα το ψωμί σου
μάνα Ελλάδα μου...
Στεγνός ήταν πάντα ο κόρφος σου
κι η αγκαλιά σου -μια φτωχική φωλιά-
που κούρνιαζε ο πόνος μας..
Στυφό ήταν πάντα το γέλιο σου
μάνα μου Ελλάδα μου...
Μοιρολόι ήταν πάντα το τραγούδι σου
και ταχτικό σου σπιτικό - το κοιμητήρι.
Ξερό ήταν πάντα το ψωμί σου
βαριόμοιρη μάνα μας...
Τρέχαμε να το βρέξουμε στις βρύσες μας
μα στάζαν πάντα δάκρυα...
Το βρέχαμε στα ποτάμια μας
μα στάζαν πάντα αίματα...
Μάνα! Γραμμένο σου ήταν
Και το ψωμί… Και το νερό…
ακόμα και το νερό – να ζητιανέψεις.
Μόνο τη λευτεριά, μάνα μου,
μόνο αυτήν ποτέ,
ποτέ μη ζητιανέψεις!
(το ΄πε κι ο Κάλβος)
- Μενέλαος Λουντέμης Μην Επαιτείς -
Να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου.. να παλεύεις να αγωνίζεσαι να ιδρώνεις .. να πονάς.. αλλά σε παρακαλώ μην επαιτείς ...
