Περπατώ και νυχτώνει...
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη...
Υπήρξα περίεργη και μελετηρή. Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται, πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε...
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων.. μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς...
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα μέρες με βροχή, εντάθηκα πίσω απ’ αυτό το συρματόπλεγμα το υδάτινο υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων...
Όχι, δεν είμαι λυπημένη...
Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν.. σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες...
Τα τεντωμένα τόξα τους βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα...
Είδα πολλά και ωραία όνειρα και είδα να ξεχνιέμαι...
Όχι, δεν είμαι λυπημένη...
- Κική Δημουλά -
Περπάτησα πολύ στα αισθήματα.. τα δικά μου και των άλλων.. γνώρισα ανθρώπους και πάντα άφηνα χώρο ανάμεσά τους .. έτσι για να νιώσω λίγο τη στοργή .. την αγάπη ..
