Οι ψίθυροι αρχίζουν και δυναμώνουν…
Δεν πάει άλλο…
Η αγάπη πρέπει να ξαναγίνει Αγάπη…
Ο φίλος πρέπει να ξαναγίνει Φίλος..
Το φιλί.. την ίδια γλύκα να ‘χει…
Και το όνειρο… Αχ, το Όνειρο!!!
Να στέκει πάντα ψηλά στον αφρό της απέραντης θάλασσας..
Να συντροφεύει το κρασί και το τραγούδι μας…
Να θρέφει την θύμηση και την πεθυμία μας…
… Σωπάστε … και … ακούστε …
Κι ανάμεσα σας είμαι εγώ το άσκοπο, το αφηρημένο, το αδύναμο. Με πλάνεψαν και μου κλεψαν ακόμα την σκέψη μου και τραγουδώ τα πάθια μου και μένω με τ΄όραμα στα μάτια μου, την πεθυμιά στο στόμα...
- Μαρία Πολυδούρη -
Έτσι έχουν τα πράγματα .. και έτσι πρέπει να είναι , ας το ακούσουμε όλοι εμείς που μπορούμε ακόμη να ακούμε .. πίσω από τις λέξεις τις εικόνες τις φωνές .. τους ψιθύρους ..
