- Είναι άνοιξη! Απόβραδο... Με πνίγει η άνοιξη...
Μου κόβει την ανάσα. Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά...
Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν.
Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν.Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το 'κανα.
Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν.Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το 'κανα... Λυπήθηκα τ' αδέσποτα, που διψούσαν.
Τώρα... Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί; Πως να ποτιστούν τα όνειρα...
- Αλκυόνη Παπαδάκη Το Ταξίδι που Λέγαμε ( Απόσπασμα ) -
Διαδρομές είναι η ζωή μας και επιλογές .. αυτό όμως που πρέπει να κάνουμε είναι να φροντίσουμε ώστε η άνοιξη .. η κάθε άνοιξη να έχει πρόσφορο έδαφος στην ψυχή μας.. Καλό βράδυ!!
