- Πόσες φορές δεν στάθηκες πίσω από μια πόρτα του Σύμπαντος.. με διαφορετικό όνομα κάθε φορά, παλεύοντας να αφουγκραστείς αυτή τη λέξη που θα γλύκαινε μια στάλα την ψυχή σου;
Σαν παιδί -πάντα παιδί- με το μυαλό στην επικείμενη σκανταλιά και στην αυτό-αναίρεσή της.
Μεγάλες κατεργάρες οι λέξεις..
Κι ενώ μιλούν αδιάκοπα, όταν σωπαίνουν ξεκουφαίνουν τις αντοχές σου με την αδράνειά τους... σε περιπαίζουν, θαρρείς...
Και το βάζο με το γλυκό εκεί, μόνιμα, στο ράφι του μυαλού με τις δαντέλες και τα ενθυμήματα, λαχταριστό και ιριδίζον στα κόκκινα, στα πράσινα ή στα πορτοκαλιά.. του να προκαλεί τη θριαμβική κλοπή.. έτσι, για να ευφρανθεί λίγο το χειλάκι μας, αδερφέ.. να ανθίσουν κι άλλες λέξεις με χρώματα, με μυρωδιές, με εικόνες, με μουσικές...
- Μαρία Στρίγκου Ν` ακούσω τη λέξη που λείπει -
Λέξεις και καμβάς με χρώματα είναι η ζωή μας.. εσύ έχεις την επιλογή τη φαντασία και το πινέλο .. Καλό απόγευμα !!
