Κόκκινη κλωστή δεμένη … στην ανέμη τυλιγμένη … δώσε κλώτσω να γυρίσει παραμύθι ν΄αρχινήσει … Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που ρώτησε τις τρεις κόρες του πόσο τον αγαπούν… Η μεγαλύτερη απάντησε όσο το χρυσάφι, η μεσαία όσο τον ήλιο και το φεγγάρι ενώ η μικρότερη όσο το αλάτι…. Ο βασιλιάς έγινε έξαλλος με την τρίτη του κόρη καθώς πίστευε πως το μέγεθος της αγάπης της κόρης του ήταν ασήμαντο, απλοϊκό.. και την έδιωξε από το παλάτι λέγοντάς της πως δε θέλει να την ξανάδει…
Η κοπέλα περιπλανήθηκε για χρόνια με μεγάλο παράπονο που τόσο άδικα την έδιωξε ο πατέρας της. Στα μέρη που περιπλανήθηκε ένας πρίγκιπας την είδε, την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε. Μετά από πολλά χρόνια έμαθε πως, στο δικό της βασίλειο, θα έδιναν γεύμα προς τιμήν του πατέρα της, και θα μαζεύονταν όλα τα βασίλεια ..
Έτσι λοιπόν η κόρη .. αφού ανέλαβε αυτή … χωρίς να την γνωρίσει κανείς τη διοργάνωση του γεύματος …
Διέταξε όλα τα φαγητά που θα σερβιριστούν να είναι ανάλατα και να μη δοθεί αλάτι, όσο και αν ζητήσουν….
Όταν ο πατέρας της άρχισε να τρώει, πέταξε θυμωμένος το κουτάλι και είπε πως είναι όλα άνοστα…. Ζήτησε να του δώσουν αλάτι. Αρνήθηκαν και θύμωσε ακόμα πιο πολύ. «Θα φύγω», φώναζε, «αφού δε μπορείτε να μου δώσετε κάτι τόσο σημαντικό όσο το αλάτι».... Τότε, εμφανίστηκε μπροστά του η κόρη ντυμένη με ένα θαλασσί φόρεμα, πιο λαμπερό από τον ουρανό και το βαθύ μπλε της θάλασσα … και απάντησε… « Βασιλιά μου εσείς κάποτε διώξετε την κόρη σας επειδή σας είπε πως σας αγαπάει σαν το αλάτι… ». Ο βασιλιάς τότε την αναγνώρισε και έπεσε στα πόδια της με κλάματα παρακαλώντας να τον συγχωρέσει. Η κοπέλα τον συγχώρεσε…. Και από τότε όλο το βασίλειο έμαθε πως δεν πρέπει κανείς να υποτιμάει τα απλά πράγματα στη ζωή ….
Τα απλά πράγματα στη Ζωή ... είναι και τα πιο σπουδαία .. Καλό απόγευμα !!
