Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ.. γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου...
Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος...
Τ' άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου, τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα, σβήνει το μυαλό μου, κι όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται...
<<Εγώ μονάχα υπάρχω!>> φωνάζει ο νους...
<<Μέσα στα καταγώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ΄ύλη και το πνεύμα...
- Ασκητική -Νίκος Καζαντζάκης-
Αδάμαστη η καρδιά μας σε μια ανίερη .. μάχη με τον νου.. Ο νους πλάθει δημιουργεί τα συναισθήματά μας.. και η καρδιά .. η καρδιά πράττει μόνο αυτό που ξέρει να κάμει καλύτερα .. Ν΄Αγαπά !! Καλό απόγευμα σε όλους ..
