'' ...Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο.
Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη...
Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε.
Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Λέγεται πως «Μελαγχολία, είναι η αξόδευτη αγάπη…» ''
''Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης''
Μάρω Βαμβουνάκη
Όμορφη συνέχεια σε ότι κι αν κάνετε ... όπου κι αν είστε!!
Καλημέρα!
