- Είναι στιγμές που δεν βγαίνει από το μυαλό μου, η φιγούρα της φίλης μου της Μαρίας .. ζούσε με ζωντάνια τη κάθε στιγμή της ζωής σαν να’ ναι η τελευταία.. πάντα με ένα χαμόγελο..
Αν και η ζωή της είχε φερθεί σκληρά.. αυτή ένιωθε πως ήταν η ψυχή όλου του κόσμου. Είχε μια βραχνή φωνή και καρδιά από πέτρα… αν και όταν ράγιζε.. δεν ξεχνούσε ποτέ της να είναι άνθρωπος…
Πολλές φορές έπεφτε, αλλά πάντα κατάφερνε και σηκωνόταν από μόνη της, πληγωμένη βέβαια.. αλλά συνέχιζε πάντα με ένα χαμόγελο, λέγοντας μου.. πως την δύναμή της την αντλούσε από την ίδια τη ζωή ..
Της είχε απλά εμπιστοσύνη .. και για να δώσει .. αυτή σε εμάς κουράγιο.. την θυμάμαι πάντα να ψελλίζει .. με τη βοήθεια του θεού όλα περνάνε, απλά θέλουν το χρόνο τους…
-Sot ARK-
